Omnis ortus solis nobis offert paginam prorsus novam et optima quaeque matutina electio est ut curas heri ubi sunt relinquamus: in praeterito. Plurimi ex nobis onus litium inchoatarum, occasionum amissarum, et parvorum errorum ex die ante acto in novum diem trahimus, sic ut initium novum in continuationem veteris lassitudinis vertamus. Frustationes heri, poenitentiae, et anxietates supervacuae iam suum consumpserunt tempus viginti quattuor horarum et non merentur ut vim auferant quam hodierna dies nobis dare parata est.
Relinquare sollicitudines non significat nos simulare heri numquam accidisse, aut quod praecepta, quae nobis dedit, negligamus. Simpliciter significat nos desinere illos vetustos momenti nostri praesentem animi statum regere. Error quem fecimus heri non potest recondi per eundem in mente revolventes super calicem caffei hodie mane. Verbum asperum quod nobis heri dixit aliquis non fit mollius si id tota die circumferamus. Cum conscius onera haec ad finem cuiusque diei deponimus, spatium liberamus in manibus et in cordibus nostris ut ea teneamus quae vere valent: gaudia parva, fines quos adhuc sequimur, et tacita vis quae excitari dignum facit.
Haec passio non necesse est ut sit magnus, ardens ignis qui totum mundum in unum diem commutet. Potest esse simplex exultatio quae oritur ex conficiendo prandio matutino quod maxime tibi placet, aut lenis cupiditas ut amicum tuum ad ambulandum post opus convenias, aut tranquilla constantia ut parvam rem quam iam diu exspectasti perficias. Haec inest in modo quo lucem matutinam per fenestram aspicis, in parvo consilio quod ipse tibi heri constitueras, et in occasione ut hodie unum parvum beneficium alicui facias. Cum hanc mollis, constans passionem portas, non gravia curarum iugera heri suscepta, omnis gradus quem facis levior videtur, et etiam dies vulgares incipiunt quasi parva aventura videri.
Novus dies non debet nobis vitam perfectam et sine molestiis. Sed debet nobis novam occasionem ut rursus conemur, paulo magis amemus, et paulo propius vivamus iis quae nos vivos sentire faciunt. Relinque curas heri ad heri diem. Surge, inspira profundius, et ingredere hunc prorsus novum diem, nihil aliud ducente quam tua passio.
