Bawat pagsikat ng araw ay nagbibigay sa atin ng isang bagong blankong pahina, at ang pinakamatalinong pagpili na maaari nating gawin bawat umaga ay iwan ang mga problema ng kahapon kung saan sila nararapat: sa nakaraan. Marami sa atin ang dinala ang bigat ng hindi natapos na mga away, mga nawalang pagkakataon, at mga maliit na kabiguan mula sa araw na nakalipas papasok sa bagong umaga, kaya binabago ang isang bagong simula sa isang patuloy na pagod mula sa nakaraan. Ang mga pagkabigo, pagsisisi, at hindi kinakailangang pangamba ng kahapon ay nakagastos na ng 24 oras, at hindi karapat-dapat na kunin ang enerhiya na inaasam ng kasalukuyang araw para ibigay sa atin.
Ang pag-iwan ng mga alalahanin sa likod ay hindi nangangahulugan na ginagawa nating parang hindi nangyari ang kahapon, o na pinababayaan natin ang mga aral na itinuro nito sa amin. Ibig sabihin lamang nito na tumitigil tayo sa pagpapahintulot sa mga lumang sandali na iyon na kontrolin ang ating kasalukuyang damdamin. Ang isang pagkakamali na ginawa natin kahapon ay hindi maaaring baguhin muli sa pamamagitan ng paulit-ulit na pag-uulit nito sa ating isip habang umiinom ng kape ngayong umaga. Ang isang masakit na salita na sinabi ng isang tao sa atin kahapon ay hindi magiging mas banayad kung dadalhin natin ito sa buong araw. Kapag sinadyang inilalagay natin ang mga bigat na iyon sa dulo ng bawat araw, binibigyan natin ng kalayaan ang espasyo sa ating mga kamay at sa ating puso upang hawakan ang mga bagay na tunay na mahalaga: ang mga maliit na kagalakan, ang mga layunin na patuloy nating hinahabol, at ang tahimik na sigla na nagbibigay-kahulugan sa paggising tuwing umaga.
Ang pasion na ito ay hindi kailangang maging isang malaking, nagniningas na apoy na magbabago sa buong mundo sa loob ng isang araw. Maaari itong simpleng kasiyahan sa pagluluto ng paborito mong almusal, ang mahinang kagustuhan na makasalubong ang isang kaibigan para maglakad matapos ang trabaho, o ang tahimik na determinasyon na tapusin ang isang maliit na gawain na pinaghahandaan mo na. Naninirahan ito sa paraan kung paano mo napapansin ang sinag ng araw sa umaga sa pamamagitan ng bintana, sa maliit na plano na ginawa mo para sa iyong sarili kahapon ng gabi, at sa pagkakataon na gumawa ng isang maliit ngunit maayos na gawa para sa isang tao ngayon. Kapag dinala mo ang mapayapang, tuloy-tuloy na pasion na ito imbes na ang mabigat na mga alalahanin ng kahapon, mas magaan ang bawat hakbang na iyong ginagawa, at kahit ang pangkaraniwang mga araw ay magsisimulang maramdaman bilang isang maliit na pakikipagsapalaran.
Ang bagong araw ay hindi nagkakautang sa atin ng perpektong, walang problema na buhay. Ngunit nagkakautang ito sa atin ng bagong pagkakataon para subukang muli, upang mahalin nang kaunti pa, at upang mabuhay nang kaunti pang malapit sa mga bagay na nagpaparamdam sa atin na buhay. Iwanan ang mga alalahanin ng kahapon sa kahapon. Gumising, huminga nang malalim, at pasok sa ganitong lubos na bagong araw nang walang iba kundi ang iyong pananampalataya ang nangunguna.
