Sa mga dalawampu't apat na solar term sa Tsinoong kalendaryong lunar, ang Grain Buds (Xiaoman) ay tumatayo nang hiwalay hindi lamang dahil sa kahalagahan nito sa pagsasaka kundi pati na rin sa malalim na karunungan na nakatago sa kanyang pangalan. Dumadating ito sa paligid ng Mayo 21, at sumasagisag ito ng sandali kung kailan nagsisimulang punuan ng gatas ang mga butil tulad ng trigo at barley ngunit hindi pa ganap na hinog. Ang karakter na "small" (maliit) na pinagsama sa "full" (punong-puno) ay lumilikha ng isang paradokso — isang pagkakapuno na hindi pa kumpleto.
Ang tila simpleng konseptong ito ay may malalim na kahulugan. Sa pilosopiya ng Tsina, mayroong sabi-sabi: "Ang tubig kapag puno, lumalabas; ang buwan kapag puno, unti-unting nawawala." Ang Grain Buds ay nagtuturo sa atin na ang pinakamainam na estado ay hindi ang ganap na pagkakapuno kundi ang isang mahinahon at patuloy na paglago ng kasaganaan. Ito ay isang panahon upang maging nasisiyahan ngunit manatiling kumikilos.
Klimatolohikal na, ang Grain Buds ay dala ang tumataas na temperatura at madalas na ulan, na lumilikha ng mga ideal na kondisyon para sa mga pananim na umunlad. Itinuturing ng mga magsasaka ang panahong ito bilang isa sa pinakabusy na panahon sa loob ng taon. Sa timog na Tsina, nagsisimula nang anihin ng mga tao ang butil ng repolyo at magtanim ng palay. Sa hilaga, nagiging ginto ang mga bukid ng trigo, at ang ani ay nasa loob lamang ng ilang linggo.
Kultura naman, kumakain ang mga tao ng ampalaya at mga gulay mula sa kalikasan sa panahong ito, isang tradisyon na nakabatay sa paniniwala na ang mapait na pagkain ay tumutulong sa katawan na maka-adapt sa init ng tag-init. Ang mga pamilyang nangangalaga ng bubuyog na seda ay nagdarasal din ng espesyal na seremonya upang purihin ang diyosa ng seda.
Ang Grain Buds ay kahanga-hangang nagpapakita ng esensya ng maagang tag-init — isang panahon ng pag-asa, paglago, at tahimik na kagalakan sa mga bagay na halos, ngunit hindi pa ganap, natatapos. 
